هرگاه نیاز باشد یک قطعه بهصورت موضعی مستحکم، موقعیتیاب یا علامتگذاری شود، قطعات برجسته با ابعاد ۰٫۲-۳٫۰ میلیمتر اغلب راهحلی کارآمدتر از افزایش ضخامت ماده یا افزودن الحاقات اضافی هستند. عامل تعیینکننده در اینجا «ایده برجستهکاری» نیست، بلکه امکانسنجی آن است: جریان ماده، ضخامتهای باقیمانده دیوارهها، شعاعها و این پرسش که آیا برجستهکاری بر سطوح قابل رؤیت «نمایان» میشود یا خیر.
بنابراین شرکت Karl Naumann GmbH برجستهکاری را بهعنوان یک ویژگی عملکردی با منطق تأیید مینگرد: کانتورهای تعریفشده، عمق قابل بازتولید و معیارهای آزمون روشن - تا سری تولیدشده هیچ تفاوتی با نمونه نداشته باشد.